κόλλησα το ποίημα του πάνω από το κρεβάτι μου
το τσαλάκωσα, το έστυψα,
το χαρτί παρ'όλες τις προσπάθειες μου δεν επανήλθε
στην αρχική του μορφή
σε ένα φανταστικό σύμπαν είμαι και ένα κομμάτι χαρτί
κάθε χάραγμα του μολυβιού διαχωρίζει το σώμα μου
σχίζει το δέρμα μου αργά
όπως τους χειμώνες το κρύο έγλυφε τα χέρια μου
και έτρεχε κόκκινο υγρό στο λευκό σου όνειρο

τις τελευταίες μέρες έχω κολλήσει εδώ
το σώμα μου σαπίζει αργά στο κρύο δωμάτιο
η χαμηλή θερμοκρασία λειτουργώντας αντιστρόφως ανάλογα
αποψύχει τις μνήμες μου ψάχνω στο δέρμα μου
ισχνά σημάδια που δεν αποθήκευσα
που χάνονται και επανέρχονται βίαια όταν
φοράω το λαμπερό μου χαμόγελο
και τότε ο βήχας μου ακούγεται
πιο άχαρος από ποτέ
μακριά από το σκοτάδι σου

Και ποιος νομίζει κυρά μου πως είμαι για να με βάλεις στη γυάλα; Γιατί;
Για να μην ξεχάσεις την όψη μου; Για να σου τραγουδάω κάθε απόγευμα αυτοσχέδιες μελωδίες και να τις ηχογραφείς στο παλιό σου μαγνητόφωνο; Δεν μπαίνουν στην γυάλα τα νυχτόβια πλάσματα. Κυλιούνται στο δρόμο ξημερώματα και κοιμούνται με τον πρωινό σας καφέ. Και όταν απλώσεις τα χέρια σου να τα αγγίξεις κρύβονται όπως οι ευκαιρίες που κυλιούνται στις γραμμές του τραίνου. Ξέρεις που είναι ο σταθμός. Παράτα τώρα τις γυάλες. 

όταν ανατινάξουμε τους εγωισμούς και σβήσουμε τα συμφέροντα και τις οπτικές μας γωνίες
όταν αφήσουμε μέσα μας πράγματα ανοικεία να ευδοκιμήσουν
όταν το μυαλό μας παίξει κρυφτό με την ιδιοτέλεια μας
όταν όλα τα υλικά μας τελειώσουν και μείνουμε γυμνοί μπροστά στο πλήθος
τότε θα είμαστε εμείς και μόνο, πραγματικοί εμείς
η αρχή και το τέλος του νοήματος

(τσιπουράκι!)

αντωνυμίες

δεν θα γράψω καμιά βαρύγδουπη νερουλή μαλακία για τα Χριστούγεννα

έχω τους λόγους μου να μην νιώθω άνετα

και έχω τους λόγους μου επίσης να τρώω μελομακάρονα μέχρι να με πάρει ύπνος

ή ο ψ τηλέφωνο για τη γιορτή μου που την θυμάται πάντα τελευταία στιγμή

το μόνο γρατσούνισμα νιώθω όταν σπάω γυάλινες μπάλες και οι παλάμες μου γεμίζουν αίμα

όταν μου λείπει ο ψ οι ταινίες και τα μόρια καφεΐνης
που συνυπάρχουν ισάξια με το πλάσμα τα λευκά και ερυθρά αιμοσφαίρια και τα αιμοπετάλια στις φλέβες του

το ιγκλού του, που είναι το πιο ζεστό μέρος του κόσμου
τα μάτια του όταν με προστατεύει από το σκοτάδι

Περιμένω τον άνθρωπο που θα διακινδυνεύσει την πιθανή γκρίνια που προκαλείται από άγγιγμα πατούσας σε παγωμένο τοίχο βάζοντας με να κοιμηθώ από την μέσα πλευρά του κρεβατιού. 

flesh flesh flesh flesh flesh

flesh flesh flesh flesh flesh flesh flesh flesh flesh flesh

flesh flesh flesh flesh flesh flesh flesh flesh flesh flesh flesh flesh flesh 

flesh flesh flesh flesh fleshflesh flesh flesh flesh fleshflesh flesh flesh flesh flesh

flesh flesh flesh flesh fleshflesh flesh flesh flesh flesh

flesh flesh flesh flesh fleshflesh flesh flesh flesh fleshflesh flesh flesh

flesh flesh flesh flesh fleshflesh flesh flesh flesh flesh

flesh flesh flesh flesh fleshflesh flesh flesh flesh fleshflesh flesh flesh flesh 

flesh flesh flesh flesh fleshflesh flesh flesh flesh 

flesh flesh flesh flesh flesh

flesh flesh flesh flesh 

flesh flesh flesh 

flesh flesh 

flesh

photographs: ren hang

απροσδόκητα

το νιώθω
το νιώθω να με τρώει
σαν την πεταλούδα με την λάμπα
κάθε γαμημένη ώρα που περνάει
με υπνωτίζει
θέλω να φύγω
να πάρω τα μάτια μου από πάνω του
μα δε μ'αφήνει
φέγγει στο πρόσωπό μου
μέχρι να λιώσουν
τα βλέφαρά μου
από λεπτό σε λεπτό
.